Lotgenoten voelen wat er écht in je omgaat” – Vincent over de groep ‘Alleen Verder’
Wanneer je tegen iemand zegt dat je deel uitmaakt van de “Praatgroep van lotgenoten alleen verder”, kijken veel mensen je een beetje meewarig aan. Zeker als man krijg je nogal eens te horen: “Zit je te wachten op al die ellende van een ander?” Vincent, die inmiddels twee jaar deelnemer is bij Het Parkhuys, rekent af met dit vooroordeel.
Voorbij de vooroordelen
“Mensen die zo reageren, hebben het simpelweg niet begrepen,” begint Vincent. “Ze hebben geen enkel idee hoeveel dit voor je kan betekenen.” Vincent merkt dat het tonen van emoties voor mannen vaak nog als ‘not done’ wordt gezien, maar in de groep ontdekte hij juist de kracht van kwetsbaarheid.
Jezelf laten gaan: “Doe het gewoon!”
In de groep ervaart hij een vrijheid die hij in het dagelijks leven vaak mist. “Mijn ervaring is dat je bij ‘Alleen Verder’ gewoon jezelf kunt zijn. Je kunt jezelf laten gaan en gerust je emoties tonen. Doe het gewoon! Iets wat je in het dagelijks leven lang niet altijd doet, omdat het niet altijd begrepen wordt.”
Hij merkt dat zelfs de meest nabije omgeving, zoals eigen kinderen, het gemis van een partner anders beleeft. “Zij staan er anders in en dat is logisch, maar daardoor zie je elkaars verdriet soms niet goed. Goede vrienden vinden het heel erg voor je, maar er zijn maar weinig mensen die écht voelen wat er nou in jou omgaat.”
Een ongekende saamhorigheid
Volgens Vincent is dat precies de kern van de groep: de saamhorigheid die nergens anders te vinden is. “Lotgenoten voelen het wél. Er ontstaat een band die niemand anders daarbuiten je kan bieden. Daar is elders vaak ook geen tijd voor.”
Nieuwe inzichten
Vincent hoopt dat zijn verhaal anderen over de drempel helpt om ook deel te nemen aan de groep ‘Alleen Verder’. “Ik kan het je van harte aanbevelen. Het zal je vooruit helpen en het brengt je op nieuwe inzichten. Let maar eens op.”
De foto
Het gevoel in steen: Vincent als beeldhouwer
Voor Vincent stopt het uiten van zijn emoties niet bij woorden. Als beeldhouwer heeft hij zijn proces letterlijk vormgegeven in een prachtig beeld van albast, getiteld “UIT BALANS”.
“Door een ingrijpende gebeurtenis in je leven raak je uit balans,” legt hij uit. “Die mooie en gelukkige ‘circle of life’ is doorbroken, kapot, voorbij! Ik heb dit op gevoel gemaakt; het is een emotie die bijna niet in woorden uit te drukken is.”
Het werk in albast speelt met licht en donker, precies zoals Vincent zijn weg naar ‘Alleen Verder’ ervaart. De breuk in de cirkel is zichtbaar, maar het licht dat door de steen schijnt, symboliseert zijn motivatie: “Het bijzondere licht laat je zoeken naar nieuwe uitwegen en uitdagingen. Het is het ‘licht zien’ in het donker: niet opgeven! Mijn drijfveer blijft het maken van nieuwe levensherinneringen.”
