Hier lees je het verhaal van Marleen die in de zomer van 2017 de diagnose borstkanker kreeg. Ze neemt ons mee in haar verhaal als gast bij het Parkhuys.
In de zomer van 2017 kreeg ik de diagnose borstkanker. Ik was al 25 jaar gewend om fulltime te werken en daarnaast opleidingen te volgen. “Dit kan ik ook wel aan,” dacht ik strijdvaardig. Maar de werkelijkheid bleek een stuk weerbarstiger dan ik dacht.
De knop om
Ik bleef zo lang mogelijk doorwerken naast de chemokuren. Ik dacht dat mijn normale ritme me op de been zou houden, maar na vijf maanden was de koek op. Ik kon niet anders dan mij volledig ziekmelden. Er volgde een operatie, bestralingen en het advies om tien jaar lang medicijnen te slikken.
Het vacuüm
Toen de behandelingen achter de rug waren, viel de routine van het ziekenhuis weg. Ik belandde in een soort vacuüm. Ik had geen idee wat ik met mijn tijd moest doen, maar ik had ook geen idee hoe ik de dag moest doorkomen. Ik was mijzelf compleet kwijt.
Ik weet niet meer precies hoe het ging, maar op dat moment kwam Het Parkhuys op mijn pad. En dat kwam als geroepen.
Een verademing zonder woorden
In het begin voelde ik me verloren. Ik startte met creatieve activiteiten en sloot aan bij een lotgenoten-praatgroep. De eerste weken waren onwennig, maar ik zette door. Langzaam maar zeker kreeg ik weer grip op mezelf.
Het was een enorme verademing om ergens te zijn waar ik niets hoefde uit te leggen. Iedereen daar wist hoe het voelde. Toen ik me eenmaal echt thuis begon te voelen, merkte ik hoe fijn het was om met lotgenoten te kunnen praten — en zelfs weer ongegeneerd grappen te kunnen maken. Humor als medicijn, samen met mensen die aan een half woord genoeg hebben.
Marleen 2.0
De kanker is weg, maar de behandelingen hebben mij gevormd tot een nieuwe versie van mezelf: Marleen 2.0. Deze nieuwe versie kan gelukkig nog heel veel, maar werken lukt niet meer. Het Parkhuys heeft me geholpen om een nieuwe balans te vinden en geeft me structuur. Mijn afspraken plan ik zoveel mogelijk om de dinsdag en donderdag heen. Want dat zijn mijn momenten: mijn ‘crea-ochtend’ en mijn zwemuur. Het is de plek waar ik leerde dat het leven anders is geworden, maar nog steeds heel waardevol. Het is de plek waar ik graag kom en nog heel lang hoop te blijven komen!
Dank je wel Marleen
Dank je wel, Marleen, voor je openheid en het delen van je weg naar ‘Marleen 2.0’. Jouw verhaal laat zien dat er, ook als het leven compleet op zijn kop staat, weer een nieuwe balans en structuur te vinden is. We zijn ontzettend blij dat het Parkhuys die vertrouwde plek voor jou mag zijn. We hopen dat jouw ervaring anderen inspireert om ook die eerste drempel over te stappen; je bent nooit alleen.