Even voorstellen, het verhaal van Heidi
Mijn naam is Heidi, ik ben 69 jaar en getrouwd met mijn man, Adrie. Vorig jaar, net toen Adrie een jaar met pensioen was en we volop wilden genieten van onze caravanreizen, sloeg het nieuws in als een bom: Adrie kreeg de diagnose longkanker.
Er ging een dikke streep door al onze dromen. Na een heftige periode van onderzoeken, operaties en gesprekken, waarin je vooral ‘geleefd’ wordt, kwam het besef dat we deze ziekte moesten accepteren.
Ik zat niet lekker in mijn vel, was moe, boos en had nergens zin in. Mijn man is erg gesloten, waardoor ieder van ons zich met zijn eigen zorgen bezighield.
De ommekeer in het Parkhuys
Toen kreeg ik het advies om naar Het Parkhuys te gaan en deel te nemen aan de praatgroep voor ‘Naasten’. Met een klein hartje ging ik naar de eerstvolgende sessie.
Wat was dat een warm welkom! Het Parkhuys is een plek waar je wordt gehoord en waar je de verhalen van lotgenoten hoort. Ik kreeg veel respect voor anderen die al veel langer tegen deze ziekte vechten en de zorg hebben voor hun dierbare.
Het advies om meer tijd voor mezelf vrij te maken, heb ik direct opgepakt. Ik vind het heerlijk om te gaan wandelen en lange fietstochten te maken om mijn hoofd leeg te maken. Ik heb ook weer contact gezocht met vriendinnen.
Samen verder gaan
Binnenkort start ik met de Stoelyoga in Het Parkhuys en ik heb er zin in om dit te gaan ervaren! Samen met mijn partner en samen met de warme gemeenschap van Het Parkhuys
De betekenis van de foto
- De reuzen om ons heen Op de foto zie je mijn eigen fiets, klein en bescheiden, naast enorme, imposante figuren. Hoe nietig kun je je hierbij voelen? En dat is precies hoe het leven vaak voelt na de diagnose kanker. De wereld van ziekenhuizen, onderzoeken en onzekerheid kunnen aanvoelen als die reusachtige figuren: overweldigend, groot en soms een beetje beangstigend. Je voelt je als mens plotseling heel klein.
- De fiets als houvast Maar die fiets op de foto is er ook. Het is mijn eigen fiets. Het staat voor kracht, een manier om even te ontsnappen aan de zwaarte en de wind door haar haren te voelen. Het herinnert ons eraan dat we, hoe nietig we ons ook voelen, nog steeds de trappers in handen hebben om een stukje eigen weg te kiezen.
- Een stap in de goede richting Wie goed naar de grond kijkt, ziet voetstappen op het asfalt. “Niet bewust gefotografeerd,” “maar achteraf zie ik het als een stap in de goede richting.” Het zijn de stappen naar Het Parkhuys, de stappen naar meer tijd voor jezelf, en de stappen naar acceptatie.
- De foto draagt de titel: ‘Samen verder gaan’. Want ook al voel je je soms klein tegenover de reuzen van het leven, je hoeft de weg niet alleen te bewandelen. We doen het samen – met onze naasten, en met de steun van Het Parkhuys
Dank je wel Heidi, voor het willen delen van jouw verhaal en wat de bijeenkomsten van de ontmoetingsgroep voor “naasten” voor jou heeft betekent.
Wil je meer over weten over de ontmoetingsgroep voor naasten, neem dan contact op met het Parkhuys.