Interview Cees van Bemmel

Nieuwe voorzitter van Het Parkhuys

Cees van Bemmel is met ingang van 10 maart, opnieuw voorzitter van Parkhuys Almere. Hij vertelt over zijn band met het Parkhuys, zijn werkzaamheden in de afgelopen jaren en zijn visie voor de komende tijd.

Hoe is de samenwerking met het Parkhuys tot stand gekomen?
Ik ben denk ik al tien jaar geleden eens voorzitter geweest van de club, nog met Leonie Groosman en Ruth Smits. Als je voorzitter bent, moet je dat niet te lang doen. Joep Kramer is nu al een hele tijd voorzitter geweest, hij wilde wat anders gaan doen, dus ben ik weer even terug. Even terug omdat ik vind dat ik alleen maar heel kort een soort tussenpersoon moet zijn. Er moet gewoon een voorzitter komen die veel jonger is dan 35 jaar. De jongere generatie moet het nu overnemen. Anders blijf je met allemaal van die oude mannen en vrouwen zitten. De jongere generatie moet ook in het Parkhuys aan de bak. Dus je zorgt er maar voor dat je vrienden en vriendinnen (klopt op de tafel) hier komen.

Het is dus tijdelijk, dat had ik niet verwacht.
Alles is tijdelijk. Ook al word je honderd jaar. De club is te belangrijk om het niet goed georganiseerd te hebben, vandaar dat ik weer ja heb gezegd. Met enthousiasme! Maar de belangrijkste taak is om een voorzitter te zoeken die dertig jaar jonger is dan ik.

Wat heeft u in de tussentijd gedaan, tussen de laatste keer dat u voorzitter was en nu?
Ik heb zoveel gedaan in mijn leven. Ik ben ooit wethouder geweest in Almere, toen ben ik zes jaar commercieel directeur geweest bij Van Wijnen, ik ben tien jaar de directievoorzitter geweest bij Van Wijnen tot afgelopen september. Van Wijnen doet aan bouwen en ontwikkelen, wij hebben zeventienhonderd mensen in dienst. We hebben de rode toeters gebouwd hier langs de A6, het Heerenveen station en meer van dat soort dingen. Ik heb nu een groot project in Ede, waarbij ik twee oude kazernes invul en zo doe ik nog een aantal projecten. Ik ben nog steeds adviseur bij Van Wijnen. Ook ben ik voorzitter van de stichting City Marketing in Lelystad en voorzitter van de Raad van Toezicht van de stichting Batavialand, waar de Zeven Provinciën bij hoort, dat grote schip. Dan heb ik een zoon in Canada wonen en met hem heb ik een bedrijfje in vastgoed in Vancouver. Wij ontwikkelen woningen en verkopen die weer.

Lekker druk!
Ja, als je het maar goed kunt organiseren.

Heeft u dit altijd al willen doen?
Ik ben niet anders dan de directeur van De Apenheul. Een klusje is een aapje. En een aapje kan maar op één schouder zitten van jou, niet op alle twee je schouders, dan doen de pootjes het niet meer goed. Dus ik heb altijd geleerd bij dingen: je moet goede mensen om je heen verzamelen en dan deel je aapjes uit. Jij hebt een aapje, jij hebt een aapje, jij hebt een aapje. Ik moet zorgen dat ik uitdeel en dat ik geen aapjes meer heb. Dan houd ik het in de gaten en spreken we af: jij doet gewoon je klus, je hebt daar alle vrijheid en verantwoordelijkheid in, maar je moet wel zorgen dat het op tijd is. Ik ga niet vragen hoe het gaat, als ik niks hoor, mag ik er vanuit gaan dat je de klus goed doet en als je piept, omdat het niet lukt, moet je wel op tijd piepen, dan kan ik je helpen. Als je niet op tijd piept, heb je een probleem. Zo simpel is het. Zo kun je een heleboel dingen doen en aansturen. En vooral niet met z’n drieën iets doen. Jij alleen doet iets en als je me nodig hebt, vraag je het aan mij en ga ik je helpen. Met z’n drieën doe je niets. Dat wordt alleen maar kletsen. Dan denk je dat een ander het wel doet, maar die doet niks.

Dat is waar. Is het weleens mis gegaan?
Och, wat wil je hebben het dikke boek of het dunne boek?

Het dunne…
Dat zijn de successen natuurlijk, dat weet je toch. Als je niet probeert… Heb je weleens naar een schildpad gekeken? Is het meest beschermde dier. Maar weet je wat die moet doen? Als die één poot vooruit wil zetten, zit die nek in de weg. Die nek moet eruit. Dat is zijn meest kwetsbare deel. Als zo’n beestje dat nou durft, moet jij toch ook risico’s durven nemen? Dan gaat er een keer wat mis, maar daar leer je van. Als je geen fouten maakt, kom je nergens.

Wat heeft u gestudeerd?
Ik heb de MULO gedaan en de HBS. En voor de rest heb ik gewoon mensenkennis opgedaan. Ik denk dat ik heel concreet kan zijn in wat wel werkt en wat niet.

Waarom heeft u opnieuw voor het Parkhuys gekozen?
Omdat het een hele goede instelling is en de mensen die hier komen hebben natuurlijk allemaal die rottige ziekte, om het zo maar te noemen. Dan is het toch een schouder om op uit te huilen of om steun van te krijgen. Het is mooi dat je ook nog iets terug doet aan de maatschappij. Ik vind dat ook een verantwoordelijkheid. Ik kan heel makkelijk zijn en denken: ik heb mijn werk en zoek het voor de rest allemaal maar uit. Maar ik vind: als je een heleboel aan de maatschappij te danken hebt, dan moet je ook gewoon iets terug doen.

Wat is uw rol binnen het Parkhuys op dit moment?
Voorzitter van het bestuur en dat klinkt heel ingewikkeld, maar dat is het niet. Eigenlijk ben je gewoon een oliespuit. Dus daar waar dingen moeten gebeuren, mensen aan elkaar koppelen, het simpel houden en dan zorgen dat het ook op bestuurlijk niveau goed draait. Ik ken heel veel mensen ook in Almere die ook weleens kunnen helpen. Eigenlijk ben je dus een soort oliespuitje; ik houd alles in de gaten.

U wacht tot een nieuwe voorzitter wordt aangesteld?
Nee, ik wacht nooit. Ik ga gewoon een nieuwe zoeken. En dan komt hij of zij wel op enig moment. Ga niet vragen: wanneer is dat dan, want dat zou ik niet weten. Het slechtste moment is het beste moment in het leven. Je moet nooit iets plannen. Dan komt er iets langs en roep je: dat is een half jaar te vroeg. Moet je nooit over nadenken, het slechtste moment is het beste moment en als er dingen langskomen, dan grijp je die kans.

Zijn er volgens u verschillen tussen uw eerdere voorzitterschap en nu?
Natuurlijk wel, er is weer zoveel jaar overheen. De wereld is veranderd, we hebben een dikke crisis gehad dus de overheid heeft niet meer zoveel geld. Bedrijven doen ook niet meer zo snel aan sponsoring, die zijn allemaal uitgekleed door de crisis en willen nu eerst sparen, dus ik denk dat het moeilijker is dan in de tijd dat wij begonnen. Dat was nog vóór de crisis. Toen hadden bedrijven nog wel wat geld over om te geven of iets anders.

Wat zijn de plannen voor het Parkhuys, gaat er veel veranderen?
Nee, je moet altijd uitgaan van het fundament wat er is. We hebben afgesproken dat we een beleidsplan gaan maken. Waar willen we over drie jaar staan? En je doet alleen die dingen die nodig zijn om de stip op de horizon te bereiken. Alles wat niet leidt tot het binnenhalen van die stip op de horizon ga je niet doen. De oude voorzitter, Joep Kramer, schrijft het concept. Ik heb gezegd: ik wil de laatste bladzijde van het bedrijfsplan hebben. Daar staat dan in: samengevat hebben wij het volgende besloten: één, twee, drie, vier, vijf. Over die brokken heb je een discussie en niet over allerlei mooie wollige teksten. Snel weten waar we voor moeten gaan. Alleen de dingen doen die helpen om die vijf punten voor elkaar te krijgen en de rest doe je niet. Moet je heel strak in zijn. Anders word je gek gemaakt. Je moet zorgen dat het een gezonde club is en blijft en dat mensen hier met plezier naartoe komen. Dat is de uitdaging.

Uit wie bestaat het bestuur?
We hebben Marijke Beumer en deze vraag moet je aan haar stellen, zij kent alle namen. Dat is het makkelijkst. Ik geef je wel de opdracht om binnen jouw vriendenkring te kijken naar bestuursleden of vrijwilligers voor het Parkhuys. Jullie zijn de nieuwe generatie, dus aan de bak!


Het bestuur bestaat uit:

Cees van Bemmel - voorzitter
Marijke Beumer - secretaris
Patrick Koning - penningmeester
Sjakko van Raayen - bestuurslid