Corina van Garderen 

Mijn naam is Corina van Garderen en ik ben 45 jaar als ik op 4 februari 2015 te horen krijg dat ik borstkanker heb. Op dat moment ben ik een zelfstandige vrouw die vier dagen per week werkt, getrouwd is en een zoon van 17 jaar heeft.
In maart 2014 heb ik al een mammografie gehad omdat ik scheuten in mijn borst had. Ik kreeg te horen dat ik Mastopathie had (een verzamelnaam voor goedaardige bobbeltjes en hobbeltjes in je borsten). Rond kerst 2014 voelde ik een harde schijf in mijn linker borst. Ik dacht dat zal wel de Mastopathie zijn. Mijn man stond erop dat ik naar de dokter ging.
Op 3 februari 2015 kreeg ik weer een mammografie en de volgende dag kreeg ik te horen dat mijn borstkanker in een stadium 5 zat. Dus de hoogste gradatie en dat in 10 maanden tijd. Nou dan zakt de grond wel onder je voeten vandaan. Zo onwerkelijk. Dan kom je in een achtbaan terecht van onderzoeken en dan wordt een behandelplan gemaakt. Ik krijg chemo, operatie en bestraling. Ik weet totaal niet wat me te wachten staat en denk er veel te makkelijk over; chemo, dat doen we wel effe. Nou niet dus.
Op 18 maart 2015 begint mijn chemobehandeling. Ik kom hierdoor in het ziekenhuis. Mijn witte bloedlichaampjes zijn veel te laag. In mijn tweede week na de 1e chemo gaat mijn haar uitvallen. Ik durf niet eens meer te douchen omdat ik bang ben dat al mijn haar afbreekt. Mijn man scheert mijn hoofd kaal. Waar ik eerst zo makkelijk dacht, vind ik het nu vreselijk dat ik kaal ben. Niemand mag mijn kale hoofd zien. Alleen ikzelf als ik onder de douche vandaan kom. Bij de tweede chemo kom ik weer in het ziekenhuis. Ik ben nu echt in een totale cultuurshock gekomen. Wat ik hier allemaal zie is voor mij niet te bevatten. Wat een ellende allemaal. Vroeger (dat noem ik de periode voor mijn borstkanker) was ik nooit bang voor prikken Maar nu na mijn 3e chemo wordt ik heel emotioneel als het infuus geprikt gaat worden. Ik ben angstig en slaap heel slecht. Krijg zelfs nachtmerries van mijn ziekenhuisopname. Bij mijn 4e en 5e chemo is het precies hetzelfde. Hysterisch als ik geprikt wordt. Geestelijk gaat het steeds slechter met mij. Eet niet goed omdat het me niet smaakt en de kilo’s vliegen eraf. Een week na mijn vijfde chemo op een donderdag, ik weet het nog heel goed, was ik zo intens verdrietig. Ook al heb ik nog zoveel lieve mensen om mij heen. Ik voel me heel eenzaam en zo ontzettend verdrietig. Ik wil niet meer. Ik moet nog drie keer chemo, verdeeld over negen weken. Nou, dat gaat me echt niet meer lukken. Die negen weken komen niet om. Het lijkt wel negen jaar. Ik dacht of ik stop met de chemo of ik ga hulp zoeken.

De volgende dag stapte ik het Parkhuys binnen. Een vrijwilliger kwam op mij af en vroeg of ze me kon helpen. Ik stond haar alleen maar aan te kijken en stamelde “ik weet het niet”. En barst in janken uit. Na een gesprekje met haar kwam ik weer een beetje tot mezelf. De vrijwilliger vertelde mij wat voor activiteiten ze allemaal in het Parkhuys hebben. De zelfde middag deed ik mee aan mandala tekenen. Een warme groep mensen waar ik mij eigenlijk direct bij thuis voelde. Ik kwam er wel heel onzeker binnen want ik zei meteen dat ik niet kon tekenen. Dus kleurde ik kleurplaten in. Naarmate het beter met me ging maakte ik een mandala van krijt en nu maak ik zelfs een geboortemandala. Voor mijn gevoel ben ik hierin gegroeid.

Na mijn 1e keer op vrijdag naar de mandala groep, ging ik de woensdag erop naar de lotgenoten groep. Je mag van mij rustig zeggen dat ik er binnen kwam als een dood vogeltje.
Door de groepsleidster, Leonie, werd het duidelijk wat de ziekte met je doet. Leonie sprak mij ook een beetje streng toe. Op dat moment had ik dat ook nodig. Hierdoor heb ik besloten om door te gaan met mijn chemo en stond ook achter mijn eigen genomen besluit. Bij de volgende chemo moest ik zelfs niet
meer huilen toen mijn infuus werd ingebracht. Ik heb bij mijn lotgenotengroep heel veel steun en erkenning ondervonden. Ik groeide weer in mijn zelfvertrouwen. Ik durfde in de groep op een gegeven moment zelfs mijn sjaal af te zetten. Nou, dat had ik normaal gesproken echt nooit gedaan. Maar in het Parkhuys voelde het veilig genoeg om dat te doen.

29 augustus 2015 was voor mij een hoogtepunt. Ik deed mee aan de Catwalk. 14 vrouwen die een modeshow lopen. Gesponsord door diverse boetieks. Op de dag zelf werd ik opgemaakt door een echte visagiste. Ze tekende wenkbrauwen, plakte wimpers en met mijn pruik op was ik weer mijn oude ik. Gewoon zoals ik vroeger was. En in mijn mooie avondjurk voelde ik mij een prinses. Zo mooi. Vrouwen die door de Catwalk weer terug in hun kracht worden gezet. Op 2 september ben ik geopereerd. Kreeg een borstsparende operatie.

Op 7 oktober begonnen met 21 bestralingen inclusief een boots. Ik weet dat ik er geestelijk en lichamelijk nog lang niet ben. Maar door het Parkhuys heb ik wel handvaten gekregen hoe ik er het beste mee om kan gaan. Geleerd wat goed is voor mezelf. Ik heb nu zoveel zelfvertrouwen dat ik in het nieuwe jaar 2016 op eigen initiatief 2x per week onder fysiobegeleiding ben gaan sporten. Dus van een dood vogeltje die in juni hier binnen kwam ben ik nu een trotse pauw. Hier heb ik mijn zelfvertrouwen weer terug gekregen. 2015 was voor mij het zwartste jaar uit mijn leven maar ook mijn mooiste jaar. Wat heb ik mooie en onbaatzuchtige mensen leren kennen. Geloof me, dat maakt je geestelijk heel rijk.

Door mijn verhaal, hoop ik dat het Parkhuys voor mensen laagdrempelig is om naar toe te gaan. Ik snap dat het moeilijk is om de stap te maken, maar geloof me, het brengt je zoveel.