Met angstige ogen blijft ze minstens een meter of twee bij mij vandaan. Waar ik ga gaat zij. Maar de twee meter blijven haar heilig. De blik in haar ogen is een blik van onbegrip, verbijstering en een beetje angst. ´Wie is die man? Ergens komt hij mij bekend voor maar de persoon wie ik denk dat hij is is hij niet. Toch zit hij op zijn plaats. Zal ik nog eens?.Nee, toch maar niet. Of durf ik het toch?´ Voorzichtig komt Aska dichterbij en drukt ze haar neus tegen mijn broek. Ze herkent mij niet. Onze 7 jaar oude witte herder herkent mij niet aan mijn geur. Ik ben iemand anders voor haar. Dat klopt ook. Ik ben niet meer dezelfde als vierentwintig uur geleden. Vanaf nu ben ik ´de man met één bal´. -´Hoe voel je je?´ Mijn moeder kijkt mij met die bezorgde blik aan die zo hoort bij een moeder met angst voor haar kind. -´Goed, ik voel mij eigenlijk prima. Wel moe natuurlijk maar als de Koreanen kunnen winnen moet ik mij op z´n minst goed kunnen voelen.´ Het vertrouwde geluid van de voetstappen van Miran op de trap kondigt de koffie aan. Koffie met gebak. We hebben wat te vieren. Huubje is weer thuis. De kop is eraf. Het leven als kankerpatiënt gaat nu echt beginnen. Natuurlijk realiseer je je dat niet en ergens, diep in je hart, ben je er van overtuigd dat met de medische afscheiding van ´de bal der kwaden´ het probleem is opgelost. Echt overtuigd ben je er natuurlijk niet van maar wat moet je anders. -´Hoe gaat het nu verder?´ -´28 juni moet ik terugkomen en dan gaan ze een CT-Scan maken en weer bloed afnemen om te kijken of er uitzaaiingen zijn. Maar die zijn er vast niet. Ik voel mij echt al een stuk beter.´ Dat laatste is zeker waar. Maar dat er geen uitzaaiingen zouden zijn geloof ik zelf niet. Hoewel?
De eerste nachten zijn voor mij een openbaring want ik heb geen pijn in mijn rug. Ik slaap gewoon op 1 kussen en hoef niet meer halve nachten door te brengen in het bad. Dat laatste vermeed ik toch al zoveel mogelijk. Het bad heeft voor mij inmiddels een traumatische bijwerking gekregen. Het feit dat ik beter slaap oftewel minder pijn in mijn rug heb, zelfs helemaal geen pijn, is op z´n zachts gezegd eigenaardig en kenmerkend voor de merkwaardige wijze waarop de mens in elkaar zit. Als je ´s morgens je auto wilt starten en het ding verdomd het weer eens een keer ga je het probleem waarschijnlijk niet oplossen door je banden harder op te pompen. Geeft iemand je deze potentiële oplossing zul je waarschijnlijk vragen of hij (of zij, dat klinkt in ieder geval al waarschijnlijker?) een gaatje in zijn (of haar) hoofd heeft. Nog gekker wordt het als je ´s middags jouw auto bij de garage ophaalt en de monteur zegt dat hij je banden heeft opgepompt en dat daarmee het probleem van het niet starten van de motor is opgelost. Zou je het geloven? Natuurlijk niet. Waarom geloof ik dan wel dat met het wegsnijden van mijn eens zo geliefde zaadbal de pijn in mijn rug is verdween? Omdat ik wil dat het daarmee is verdwenen en dus?..
De pijn in mijn rug is dus weg ondanks dat de oorzaak er nog zit. Maar dat hoor ik de 28e pas als mij op gepaste wijze door dezelfde tactische uroloog wordt verteld dat er sprake is van uitzaaiingen. Zowel mijn bloed als de foto van de CT-scan wijst dat uit.
Een CT-scan kennen we allemaal van de televisie. Voor ons leken beter bekend als ´een foto in een tunnel´. Maar voor dat zo´n foto gemaakt kan worden moet je jezelf eerst een paar dagen volgieten met vloeibare transparante drop. Op recept verkrijgbaar bij uw plaatselijke apotheek. Vier in aluminiumfolie verpakte flessen die u koel dient te bewaren, bijvoorbeeld in uw ijskast. En die handel is niet te zuipen. Je overleeft het wel maar lekker is iets echt heel anders al zullen smaken natuurlijk verschillen. Je krijgt er ook een exacte tijd tabel bij en vooral vlak voor de ´tunnel foto´ steekt dat nogal nauw. Elke keer honderd vijftig centiliter en wel één uur, drie kwartier, een half uur, een kwartier en vlak voor de foto. Steekt heel nauw dus. Tenzij het in het ziekenhuis drie kwartier uitloopt. Dan steekt het kennelijk niet meer zo nauw want de foto scheen toch prima te lukken. Waar doen ze dus eigenlijk zo moeilijk over?
IIk heb geen idee wat mij te wachten staat en als ik eenmaal half naakt met mijn gratenpakhuis de tunnel inschuif weet ik het zeker: dit is mijn tunnel naar het einde.
Mijn God wat is dit eng. Ik heb geen last van claustrofobie maar begin het spontaan te krijgen.
En waarom? Omdat ze niet even vertellen wat er gaat gebeuren en hoe lang het eigenlijk duurt.
-´Mijnheer Van Rijn, u hoort zo direct een stem die u vraagt in- en uit te ademen en uw adem vast te houden.
Zodra u dat laatste hoort doet u dat dan en blijft u heel stil liggen. Daarna hoort u een stem die zegt dat u weer mag doorademen.
We gaan zo beginnen met de eerste foto.´
ZZZZZOEF……. ZZZZZOEF……. ZZZZZOEF…….
Het lijkt wel alsof er constant een vliegtuig over mijn hoofd raast zo´n lawaai maakte dat ding.
Tegelijk met dat geluid flitst er steeds een klein licht in het rond als een boosaardig oog dat mij van alle kanten wil bespieden.
-´Dan gaan we nu beginnen.´
Mij neem je niet in de maling. Dit is niet ´de stem´. Dit was dezelfde dame van zojuist. Dat heb ik heus wel……...
-´Inademen, uitademen, inademen. Adem vasthouden.´
Mmmmmmmmmmmmmm. Pfffmmmmmmmmmmmmmm. Mmmmm.Mmm.M.M.
-´Ademt u maar weer door.
Pfffffffffffffffffff.
Moeder Maria. Willen ze mij nu al dood hebben? Hoeveel minuten was dat wel niet? Is dit een conditietest of zo?
-´Dan gaan we nu door met de tweede foto´.
Hallo. Mag ik even. Ik lig nog bij te komen van…..
-´Inademen, uitademen, inademen. Adem vast houden.´
Mmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmm. Mmmmmmmmm.
MMMMM….
-´Ademt u maar weer door´.
Hhffffffffffff. Ik lig hier te hijgen als een zwanger hert…….
-´we gaan even kijken of de foto´s goed zijn´, klinkt de stem van de eerste dame weer.
-´Blijft u nog even in dezelfde positie liggen´.
Dit laatste lijkt een verzoek doch als je met je handen boven je hoofd in een schijnbaar op maat gemaakte tunnel bent geschoven heb je niet veel keus.
Je kan geen kant op.
Vanuit de tunnel kan ik over mijn voeten kijken door een raam waarachter twee mensen bezig zijn het hele handeltje te besturen.
Kijkend naar een beeldscherm overleggen ze met elkaar. Er komt een derde persoon bij en een vierde.
Ze wijzen beurtelings naar het scherm en overleggen, overleggen, overleggen en overleggen. En ze wijzen weer.
´Wat is er aan de hand? Wat zien ze allemaal? Hee, jullie daar? Ziet het er zo vreselijk uit? Oh mijn God.
Mijn hele lichaam is één grote tumor...... IK GA DOOD!.....
Ze zijn niet zomaar zo lang aan het overleggen. Mijn leven is voorbij.
HELP!!´
De deur naar ´mijn´ ruimte gaat open en de dame komt weer binnen.
-´U bent klaar´ zegt ze terwijl ik langzaam uit de tunnel tevoorschijn kom.
-´U kunt zich weer aankleden.
De foto´s worden direct naar de dokter doorgestuurd want ik heb begrepen dat u direct aansluitend een afspraak bij hem hebt´.
´Zeg het maar gewoon: mijnheer Van Rijn, het spijt mij maar de scan heeft uitgewezen dat al uw organen zijn vervangen door tumoren.
Prettig kennis met u te hebben gemaakt en niet tot de volgende keer´
-´Ja dat klopt´, zeg ik bijna plichtmatig.
-´Prima, wij zorgen ervoor. Goedemorgen en sterkte verder.
Aan het einde van de gang,
links in de hoek zit het hok van de ballenvanger beter bekend als de uroloog.
Ik twijfel er niet over dat de man absoluut geen slecht mens is maar voor de omgang
met een kwetsbare patiënt is nu eenmaal meer nodig dan medische kennis.
Ik voelde mij absoluut ongemakkelijk bij die man en keek niet echt naar een nieuwe ontmoeting uit.
-´De heer Van Rijn?´
We staan op en lopen het kleine ´gerechtsgebouw´ binnen.
De man bladert door een map met papieren en kijkt ons vervolgens aan.
-´Het bloed wijst toch op de aanwezigheid van uitzaaiingen en dat betekend dat we u toch verder zullen moeten behandelen.
Op de foto zien de longen er goed uit en dat is dus goed nieuws.´
-´Verder behandelen? Wat houdt dat exact in.´
-´U krijgt een aanvullende behandeling met chemotherapie.
Dat gebeurt niet bij mij maar u wordt doorverwezen naar de afdeling oncologie.´
Niet bij hem? In ieder geval nog een goed bericht.
-´Wat houdt die therapie exact in?´
-´Waarschijnlijk een poliklinische behandeling. Een stuk of 6 tot 8 behandelingen.
U moet er wel rekening mee houden dat u er behoorlijk ziek van wordt.
Heeft u nog een kinderwens?´
Kijk, ik heb geen enkel probleem om onze intieme gevoelens te
delen met mensen die persoonlijk dicht bij mij staan maar om nu te zeggen dat ´mijn uro´
bij die categorie hoort gaat mij toch wel iets te ver.
Dus om het verhaal iets persoonlijker te maken en dan van tumoren te switchen naar het onderwerp kinderen…….
-´Door het weghalen van een teelbal bestaat er een aanzienlijke kans dat de zaadproduktie
van de man sterk afneemt. Wordt dit echter ook nog gevolgd door chemokuren moet u ernstig
rekening houden met de mogelijkheid van gehele onvruchtbaarheid.
Ik zeg dit dus zodat u de mogelijkheid heeft uw zaad te laten invriezen mocht deze situatie
zich voor doen en u toch nog de mogelijkheid voor het krijgen van kinderen van uzelf open wilt houden.´
We kijken elkaar zwijgend aan en weten even niets te zeggen.
-´Hoe zouden we dat kunnen regelen dan?´
-´U kunt hiervoor kontakt opnemen met het AMC en daar een afspraak maken.
Ik moet u er wel op wijzen dat u hier snel mee moet zijn aangezien ik verwacht dat ze bij
oncologie zo snel mogelijk met de behandeling willen beginnen.
We zullen u de nodige informatie meegeven.´
Dat was de afdeling urologie!
Vanaf nu behoor ik definitief tot de familie oncologie patiënten.
De doorverwijzing is het schriftelijke bewijs.
Het is bloedheet buiten en de airco van de auto functioneert niet of nauwelijks.
We voelen ons beiden ook bloedheet en dat is zeker niet het gevolg van de spannende 18+ expeditie
waar we naar op weg zijn: sex in een openbare gelegenheid.
Het Academisch Medisch Centrum in Amsterdam oogt als een enorm niets ontziend monster wat je bij binnenkomst volledig opvreet en
waar je nooit meer uit komt tenzij het je als een stuk vuil weer uitpoept. Wat een afschuwelijk complex.
Ik ben er van overtuigd dat het gebouwd is met als primair oogpunt de genezing van elke patiënt zo lang mogelijk uit te stellen door er
voor te zorgen dat de omgeving zo´n negatieve invloed op je hebt dat elke minimale vorm van psychische zelfgenezing wordt uitgebannen.
Vroeger bouwde de Kerk haar kathedralen zo groot en pompeus mogelijk om haar kerkgangers onderdanig, klein en zielig te maken.
Het AMC heeft dit voorbeeld gevolgd.
Op weg naar de afdeling ´Sperma In Een Potje´.
Ik moet zeggen dat ze deze afdeling perfect hebben gesitueerd: helemaal achteraf in een klein schemerig hoekje is een soort balie waar je
je als perverseling moet melden. Hier is goed over nagedacht. Elke man is toch vertrouwd met de onvriendelijke, schemerige en zakelijke
omgeving van de professionele sex wereld dus in zo´n sfeer moet hij zich beslist thuis voelen.
-´Wat doen we hier in hemelsnaam?´
-´We gaan Marie-Clara in een potje in de diepvries laten leggen, schat. Als we dit niet doen wordt
Sinterklaas in de toekomst wel een erg saai feestje hoor.´
Miran begint te lachen en geeft mij een por in mijn zij.
-´Jij met je Marie-Clara. Als we ooit een dochter krijgen dan zorg ik er wel voor dat ik haar ga aangeven bij de gemeente.´
-´Ach schat, jij ligt dan nog volledig voor pampus. Laat dat maar aan mij over. Pappa kan dat heel goed regelen.
-´Straks noem jij haar nog echt Marie-Clara.´
-´Is toch een schattige naam. Marie-Clara, eten! Marie-Clara, je kamer opruimen. Klinkt prima, toch.´
Ons inhoudsvolle gesprek wordt onderbroken door een jonge man die achter de ´Sperma In Een Potje´ balie te voorschijn is gekomen.
-´De heer Van Rijn?´
´Och knul, zeg maar Huub hoor.´
Ik sta op en loop naar de jongen toe.
-´Dat ben ik.´
Er wordt mij een klein plastic potje overhandigd en wijzend naar een deur vervolgd de jongeman.
-´U kunt daar het kamertje ingaan en als u klaar bent kunt u het weer aan mij terug geven.´
Heren. Mocht u ooit in een situatie terechtkomen dat u om gezondheidsreden voor uw eventuele nazaten uw kostbare zaadhoudende
vocht moet deponeren in een potje in een ziekenhuis wil ik u graag de volgende adviezen geven: