Ik schuif het gordijn van ons hemelbed een stukje opzij en kijk naar het display van de klokradio die op het
ronde glazen tafeltje naast ons bed staat. Half drie. Die nacht schiet weer eens niet op. Ik probeer mij half om te draaien maar de pijn in
mijn rug verhindert dat. Met moeite sla ik het dekbed zachtjes van mij af en stap als een kreupel opaatje het bed uit.
Als ik rechtop sta voelt het in ieder geval iets beter aan. Maar een hele nacht naast je bed gaan staan is ook niet iets wat je de rest van
je leven kan gaan doen. Wat zou ik graag weer eens een lekkere nacht slapen. Gewoon slapen, zonder pijn, zonder al die lastige gedachten
die continue door mijn hoofd blijven spoken.Teveel stress.
Na al die jaren heb ik teveel chronische stress ontwikkeld met als resultaat een van pijn doordrongen lijf en een overactieve hersenpan.
Geweldig, zo´n eigen bedrijf.
Ik kijk naar Miranda die heerlijk op haar deel van het bed ligt te slapen. Nooit gedacht dat ik daar nog eens jaloers op zou moeten worden
maar de realiteit bewijst het al enige maanden. Sinds de zomervakantie, die we overigens door omstandigheden geheel thuis hebben mogen
doorbrengen, werd het steeds slechter. Pijn in mijn rug, schouders en nek. Hoofdpijn, vermoeidheid, noem de hele rij maar op.
En het werd steeds erger. Eigen schuld vond ik. Had ik maar eerder naar mijn lichaam geluisterd en maatregelen genomen, maar..nee hoor!
Een eigen zaak en dus ga je gewoon lekker door. Net zo lang tot het moment komt dat je ook zelf het gevoel krijgt dat je je nooit meer als
een normaal mens gaat voelen.
Ik loop zacht de slaapkamer uit en haal mijn ochtendjas uit de kledingkamer naast onze slaapkamer. Dan maar weer op weg naar mijn
dagelijkse, eh….nachtelijke slaapmiddel: de herhalingen van het journaal en sport op tv. Ik loop naar beneden en voor ik mijzelf als een
zoutzak op de bank laat vallen druk ik de televisie aan. Ik probeer een beetje een goede zithouding te vinden wat mijn rugspieren een
beetje kan ontlasten. Na wat heen en weer geschuif lukt mij dat. Roerloos blijf ik zitten en kijk gedachteloos naar de beelden voor mij.
De klok aan de muur tikt langzaam de minuten weg en ik kijk en wacht. Wacht tot uiteindelijk mijn ogen toch zwaar worden en het gevoel
van slaap de pijn langzaam verdringt. Soms duurt dat maar een half uurtje, soms zit ik hier na twee uur nog. Misschien heeft het te maken
met de onderwerpen op tv maar ik heb daar toch sterk mijn twijfels over.
Eigenlijk heb ik meestal geen flauw idee waar ik eigenlijk naar zit te kijken. Het wordt in ieder geval vaak herhaald en dat schijnt zo
vervelend te zijn dat je vanzelf in slaap dreigt te vallen. Het juiste moment om weer naar boven te strompelen en uiteindelijk weer naast
haar in slaap te vallen.
Eén ding is in ieder geval zeker…mijn nachten hebben sinds enkele weken geen gemiddelde invulling meer.
Dat het zo niet door kon blijven gaan kon een demente betonpaal zelfs bedenken. Er moest iets gebeuren dus welke stap nemen we als eerste….juist: de huisarts. De vraag is natuurlijk wat die goede man er aan zou kunnen doen maar met de nodige eigen inbreng zou ik in ieder geval het idee hebben dat er iets aan ging gebeuren. Het kleine houten gebouwtje, wat al enige tijd zijn tijdelijk onderkomen blijkt te zijn, geeft nu niet bepaald een betrouwbaar en solide gevoel maar daar kijken we gewoon een beetje doorheen. Ik had net alle verschillende vormen houten blokjes in de juiste openingen van een stukje educatief speelgoed gedaan toen ik zijn spreekkamer werd binnengeroepen. Tien minuten later stond ik weer buiten met twee recepten (wat zal ik nu rustig worden en ook nog goed kunnen slapen!!) en een doorverwijzing naar de fysiotherapeut. Op zich geen totaal achterlijke gedachte voor iemand met stress en pijn in zijn rug. ´Natuurlijk moet u uw levensstijl wel wat gaan aanpassen, mijnheer Van Rijn. Het een beetje rustiger aan doen en wat meer ontspannen. Anders helpt het natuurlijk maar tijdelijk´. Maar natuurlijk….rustig aan gaan doen. Dat ik daar zelf nog niet aan heb gedacht. Dŕt ga ik doen!!! Rustig aan.
´Zo schat, wat zei de dokter?´
-´Nou, ik moet deze rustgevende pilletjes slikken en ´s avonds deze slaappillen. En ik moet het rustig aan gaan doen´.
-´Geef mij die recepten maar want als jij ze moet gaan halen wordt het nooit wat´.
Mijn schat. Altijd lief en zorgzaam. Op zich is het voor zo´n kreupele schlemiel als mijzelf best handig zo´n zorgzame privé-verzorgster in
huis en eerlijk gezegd voor zo´n type als mijzelf eigenlijk bijna van levensbelang.
Want heel eerlijk gezegd hoeft het allemaal niet zo van mij. Pilletje voor dit, pilletje voor dat, hou toch op. Dat gedonder van mij zit
gewoon tussen mijn oren. Ik heb van mijzelf gewoon een overspannen wrak gemaakt en dus kan ik mijzelf ook weer omtoveren in een
on-overspannen niet-wrak (of woorden van gelijke strekking).
-´Ik haal ze vanmiddag meteen even op voor je. Verder nog iets?´
-´Ik heb ook een doorverwijzing voor de fysiotherapeut. Met die rug lijkt mij dat niet één van de allerslechtste ideeën. Heb jij het
telefoonnummer van Pim nog.
Pim is een fysiotherapeut hier in Almere-Buiten waar ik een kleine twee jaar geleden onder behandeling ben geweest voor?....
Juist ja, pijn in mijn rug. En ik moet zeggen dat hij mij toen heel goed heeft behandeld en dus leek hij mij weer een interessante optie.
Maar helaas..Pim heeft zijn functie als actieve spieren kneder omgeruild voor een kantoorbaantje bij hetzelfde instituut en dus kom ik
terecht bij Mariska, een jonge vrouw van begin twintig met als grote droom: ooit voor haarzelf beginnen!!!!
Zoals gewoonlijk ben ik weer aan de late kant hetgeen betekent dat de massage weer eens aanzienlijk korter gaat duren dan de
gebruikelijke dertig minuten. Mariska heeft voor mij het bekertje koffie al klaar staan en zit wat administratie te doen achter haar kleine
buro. Ze kijkt van haar werk op als ik binnenloop.
-´Weer keurig op tijd. Dat is het grote voordeel van patienten zoals jij. Ik kan altijd mijn administratie bijwerken in iemand anders zijn tijd.´
-´Ach ja, druk, druk, druk´ lieg ik. Ik had die ochtend volgens mij nog geen donder uitgevoerd maar iedereen geloofde mij altijd als ik zei
dat ik het zo vreselijk druk had.
Een beter excuus kon ik trouwens überhaupt niet bedenken en eigenlijk is het gewoon een beschamende gewoonte om altijd maar te laat
te komen.
-´Je mag trouwens wel eens iets aan de temperatuur hier gaan doen.
Ik weet niet of je het in de gaten hebt maar het is inmiddels wel volop december en dan doen de meeste mensen de kachel aan om nog
een beetje redelijke temperatuur binnenshuis te hebben.´
-´Stel je alsjeblieft niet zo aan, doe je trui uit en ga liggen.´
Mijn god wat is het koud. Met de dan ook overbodige opmerking dat ik moet oppassen voor haar eventueel toch wat koude handen begint
ze aan de zoveelste massage van mijn staalhard onderrug.
-´Hoe gaat het eigenlijk op het ogenblik?´
-´Ik heb het idee dat het wel iets beter gaat dan een paar weken geleden maar ik blijf pijn houden op de bekende plekken. Hoewel het
slapen wel iets beter gaat en ik in ieder geval wat beter kan liggen.
Ik denk dat met de juiste dosis geduld we toch een aardig eind kunnen komen.´
-´Ik stel voor dat we vanaf begin januari ook wat oefeningen gaan doen in ons revalidatiecentrum in Almere-Stad.
Volgens mij redden we het niet alleen met massage maar moeten we een stap verder.´
Revalidatiecentrum!! Oefeningen!!!! Is die dame helemaal gek geworden.
Ik kom hier om te gaan leggen en gemasseerd te worden.Met oefeningen moet ik wat gaan doen en dan wordt ik moe.
De dokter zei juist dat ik het rustiger aan moet gaan doen dus dat is een héél slecht idee van jou, Mariska.
-´Dat lijkt mij prima´ zei mijn mond vanzelf. Lafaard. Gewoon met de juffrouw mee praten.
-´Volgende week is het kerst en dan zijn we maar twee dagen open dus als we nou in de eerste week van januari afspreken in
Almere-Stad dan kunnen we daar direct mee beginnen.´
Daar gaan mijn ontspannende massages. Oefeningen in een revalidatiecentrum. Klinkt ernstiger dan het is maar toch, zoals we in
november al zeiden: er moest iets gebeuren en dat gebeurt dus nu.
-´Lijkt mij prima. Begin januari gaan we lekker samen revalideren.´
Ik sta van de massagetafel op en trek mijn trui weer aan.
-´Nou hele fijne feestdagen dan en tot volgend jaar.´
Terwijl ik de kamer uitloop realiseer ik mij pas echt dat het over een paar dagen al kerst is. Weer een jaar achter de rug.
Mag wel eens een kerstboom gaan kopen anders heeft het al haast geen zin meer. Ik stap in de auto en rij weer langzaam huiswaarts.
Sinds 1 maart 1987 heb ik mijn eigen bedrijf. Als je als min of meer kleine zelfstandige al zo lang bezig bent
met dezelfde eigen onderneming wordt het meer als werk. Het wordt een soort kindje van je wat je wilt koesteren en beschermen.
Als ze dan in de problemen komt kom jij ook in de problemen. Los van alle praktische zaken praten we dan over de emotionele kant van de
zaak. En dat gaat op den duur zijn tol eisen. Zowel geestelijk als lichamelijk.
Miranda en ik voelden ons gesloopt. We hadden al ruim twee zware jaren achter de rug waarin wij zakelijk dag in dag uit bezig waren
´te redden wat er te redden viel.´ Waarom en wat dat exact inhield doet totaal niet ter zaken, het gegeven op zich wel.
We keken dan ook enorm uit naar de kerstperiode. We zouden een aantal dagen gesloten zijn en heerlijk kunnen genieten van een stuk
rust, kerst en elkaar.
Helaas mocht dat niet zo zijn en achteraf lijkt het nu een voorbode voor wat ons het volgende jaar te wachten stond. Miranda haar Oma
werd half december behoorlijk ziek en waar iedereen voor vreesden werd de waarheid: in de nacht van 26 op 27 december overleed zij.
Al mag je beslist niet zo praten, voor Miranda en mij was dit een ramp. Daar gingen onze ´oplaad dagen´ Alles kwam in het teken te staan
van het overlijden en de aankomende begrafenis op 31 december.
Geen rust in huize Van Rijn, geen tijd voor elkaar en geen kerstsfeer. Continue mensen in huis, dingen te regelen en leven voor alles en
iedereen behalve voor onszelf. Begrijp het niet verkeerd, de mensen waar we hier over praten zijn ons meer dan dierbaar, waar we bij
wijze van spreken alles voor zouden opgeven, maar over een zeer slechte timing gesproken?..
Het was helaas niet anders en voor we het wisten gleden we geruisloos 2002 binnen.
Gelukkig, het afgelopen jaar zat er ook weer op. Slechter en vervelender kon het nooit worden, daar waren we het beiden voor meer dan
100% over eens. Nu konden we eindelijk weer gaan denken aan opbouwen. Opbouwen van ons leven, zowel zakelijk maar zeker ook privé.
Dat de realiteit er anders uit zou gaan zien konden wij nooit vermoeden. Zeker niet de andere wijze waarop die realiteit zich zou gaan
ontwikkelen.