Kanker binnen een huwelijk legt een gezwel onder de liefde.
Natuurlijk kan het een enorme boost geven binnen je relatie: je vecht samen tegen een gemeenschappelijke vijand en komt
op die manier heel dicht bij elkaar. Dat is mooi. Maar het kan ook anders. Je partner kan ook volledig van je verwijderd
raken en zijn eigen egoïstische leven gaan leiden. Natuurlijk kan hij of zij daar niets aan doen. Hij of zij is namelijk
heel erg zielig en kan het gewoon niet aan. Het is geen egoïsme….neeeeee….het is een vlucht. Daarom kan hij of zij hem of
haar niet bijstaan in de strijd tegen kanker. Dat is niet zo bedoelt hoor, nee dat is gewoon heel erg voor hem of haar….
Bullshit!! Je bent dan gewoon een loser.
Oké, het kan zijn dat je er moeite mee hebt wat er met je partner gebeurt, dat je je machteloos voelt en niet weet op
welke manier je het beste een rol kan spelen binnen die kankeroorlog. Dan ga je ervoor zorgen dat je het wel kan. Dat je
hulp zoekt die jou kan sturen in het vinden van de juiste plek. Ga eens met iemand praten! Dat is toch wel het minste wat
je kan doen ten opzichte van de vele chemokuren, medicijnen, pijn en ellende die jouw partner moet doorstaan, toch?
Alhoewel……
Heb ik hier eigenlijk wel een punt? Misschien moet je dat als partner helemaal niet doen. Misschien moet je wel denken….
’jij kanker???? Joepie, dit is mijn kans’
Beste kankerpartners van Nederland. Hier volgt een advies van een wijs man. Dit advies geldt overigens denk ik het beste
als de vrouw “het” krijgt…… dus:
Mannen van Nederland! Als je vrouw getroffen wordt door de ziekte kanker, grijp je kans. Zoek een goede cocaïne dealer in
de omgeving. Wat xtc erbij kan ook zeker geen kwaad. Schaf een garderobe aan die je een tiental jaren jonger maakt en zorg
er vooral voor dat je eruit ziet en je gedraagt als iemand die succesvol is en geld heeft. Stort je in het uitgaansleven,
bij voorkeur de housescene en bij voorkeur het gehele (en vooral vrijwel elk) weekend en versier elk lekker (en vooral
jong) wijf wat je tegenkomt. Heb met haar de meest expliciete vormen van sex en hou dat vooral geheim voor je vrouw
(of prent jezelf in dat zij het ‘begrijpt’ en het wel goed vindt) en, last but no least, noem jezelf Kluun en schrijf het
op in een boek. Je kan dan zoveel geld verdienen en krijgt daarna zo een opwindend leven (je moet dan wel het geluk hebben
dat je vrouw de pijp uitgaat natuurlijk, anders wordt het gewoon een scheiding met alimentatie e.d……hoop gedoe).
Onbegrijpelijk…… duizenden vrouwen adoreren een egoïstische vrouwonvriendelijke asociale vreemdganger
die in detail beschrijft hoe hij een vrouw vaginaal bevredigd met een champagne fles met de witte poeder nog om zijn neus
terwijl zijn vrouw bezig is dood te gaan. Geil hoor.
Weet je, mijnheer Kluun, veel mensen met kanker zoals jouw ex-vrouw maken geen deel meer uit van de maatschappij, van het
dagelijks leven. Zij kunnen niet meer de plaats innemen bij hun partner die zij graag zouden willen. Zij hebben de kracht
niet meer om de liefde te willen geven op de actieve manier die ze graag zouden willen. Ze voelen zich zo klote omdat zij
vinden dat zij binnen hun relatie hun gezonde partner tekort doen. En ze zijn zo bang dat de liefde verdwijnt en ze
uiteindelijk alleen achterblijven.
Namens al deze collega kanker patiënten wil ik u, mijnheer Kluun, bedanken voor uw boek. U heeft
hiermee precies die angst voortreffelijk gevoed. Misschien had u toch datgene moeten doen wat een beschaafd mens zou doen
in uw situatie. Uw daden had u moeten verzwijgen en stil in een hoekje moeten gaan zitten om u te schamen.
Natuurlijk bent u het niet met mij eens. Natuurlijk bent u een heel goed mens. En natuurlijk bent u heel beroemd geworden
(voor een reclame man heeft u het ook heel professioneel aangepakt) maar wat ben ik blij dat mijn vrouw geen Kluun heette en
met mij, dat weet ik heel zeker, het veel collega kankertjes….Maar ja, wij zijn ook niet uw doelgroep. Van ons sterven er
teveel……
Klinkt misschien allemaal heel lullig maar realiseren veel auteurs van kankerboeken wel wat
de gevolgen kunnen zijn voor de zwakste onder hun lezers, zoals ik dus….
Als teelbalkanker slachtoffer werd mij geadviseerd het boek van Lance Armstrong te lezen. God zij dank ben ik begonnen
met lezen toen het bij mij al duidelijk was dat John mij aan het genezen was. Het was gelukkig niet nodig multimiljonair
te zijn, asociaal gedrag te vertonen tegen iedereen in mijn directe omgeving en bij de beste artsen ter wereld (?) second,
third of weet ik veel hoeveel opions te moeten vragen om te overleven. Als je als beginnend teelbalkanker patiëntje dit
boek leest moet je het gevoel hebben ten dode te zijn opgegeven. Hoe kan het toch dat dit soort mensen toch tot ongekende
grootheid worden opgehemeld? Hoe komt het dat er nooit kritisch naar hun wordt gekeken? Waarom lijkt kanker tegenwoordig
alleen interessant voor de wereld als je beroemd of bijzonder bent?
Geloof het of niet, er zijn bijstandsmoeders met drie kinderen die lijden aan borstkanker. De strijd die zij moeten leveren
is veel zwaarder als die van een asociale multimiljonair die enkele maanden na zijn genezing zijn gezin in de steek laat
en op een fietsje de Alp d’Huez op rijdt. Maar ja, daar staan camera’s bij en kijken miljoenen mensen naar. De gebeurtenissen
op het flatje drie hoog achter zijn niet interessant. Toch wonen daar de echte helden. Mensen die overgeleverd zijn aan het
standaard ziekenhuis systeem. Die moeten hopen dat ze een goede oncoloog treffen of de juiste mensen om zich heen om de
strijd aan te gaan. Die geen kant meer op kunnen. Overleven of niet, dat zijn de echte helden.
Ik ben er geweest. Ik heb meegemaakt wat het betekend om als gewone ‘Jan-lul’ kanker te krijgen
en ik heb geluk gehad. Geluk dat de behandeling aansloeg en geluk dat ik de mentale kracht had om nog een beetje mijn
eigen strategie te kunnen bepalen. Geluk dat ik de juiste oncoloog trof die mij die ruimte gaf. Geluk dat ik de juiste
mensen om mij heen had. Geluk. Kanker krijgen is gewoon pech, genezen is geluk. Geen prestatie. Je kan niet meer doen dan
je best om het geluk te hebben. Je kan het niet afdwingen. Lul toch niet zo slap Armstrong, jij hebt de kanker niet overleeft,
jij hebt het geluk gehad de kanker te overleven. Voor jouw ziekte kon jij al lekker fietsen dus als jij na genezing niet
meer lekker kon trappen was jij een loser.
Voor mijn ziekte kon ik mijn bedrijf runnen, erna kon ik het ook. Een prestatie? Nee hoor, iedereen wil na zo’n ‘onderbreking
in het leven’ de draad weer oppakken (uitzonderingen daar gelaten) en mijn geluk was dat het mij lukte. En met mij velen
andere……
Genoeg ‘afgunstig’ gezeik van mij. Waar het natuurlijk aan het eind van dit boek om draait is hoe
ik de draad weer heb opgepakt. De kanker was geen gezwel onder mijn relatie toch ben ik in januari 2005 gescheiden. Door de kanker?
Misschien voor een deel. Samen leven en samen werken is niet voor elke relatie weggelegd. Miranda en ik konden het goed
combineren maar uiteindelijk kent alles menselijkerwijs grenzen.
Misschien was de kanker de druppel. De emmer was al te vol. In de jaren voorafgaand aan de ziekte was de berg bagage van
ons leven al zo hoog geworden dat er geen ruimte meer was om het op te ruimen. Gelukkig was, achteraf, de scheiding geen
eind van een tijdperk maar voornamelijk het begin van ons nieuwe leven. Het was ook noodzakelijk en ondanks dat er tot op
de dag van vandaag nog steeds een goed kontakt is tussen ‘ons twee ex-en’ was er sprake van een bevrijding.
Soms kan een opeenstapeling van gebeurtenissen in je leven tot gevolg hebben dat het gewoon teveel is. Dat je opnieuw moet beginnen.
Een nieuwe kans in je leven.
Ik was ziek, ik had kanker en ging misschien wel dood. Ik ben gezond, heb niets en blijf leven.
Wie zegt dat het leven nooit totaal anders kan worden……en ik heb nog veel meer. Ik heb heerlijk werk (mijn oude bedrijf
bloeit als nooit tevoren), woon nog in mijn fijne woning en…….heb een fantastische vrouw. Sorry dames, jullie zijn te laat.
Ik ben de mooiste, liefste en beste vrouw ter wereld tegen gekomen en wie zou dan niet met haar trouwen. Ook ik kon die
verleiding dus niet weerstaan en ben weer heel gelukkig getrouwd. Wat is liefde toch mooi……
Wil je als ex-kankerpatiënt tegenwoordig een beetje meetellen moet je toch wel aan een paar zaken voldoen:
1. Schrijf een boek
2. Zet je in voor toekomstige collega’s
Aan eis één heb ik bij deze voldaan. Nu er nog even beroemd mee worden en veel geld verdienen……
Eis twee werd mij in mijn schoot geworpen en greep ik met beide handen aan. Parkhuys! Wat voor huys??? Het Parkhuys, een
inloophuis voor kankerpatiënten en hun familie leden.
Leonie had een droom. Jawel, mijn geitenwollensokken therapeut wilde het groot gaan aanpakken. Jaren voordat ik haar traptreden
opkroop van haar Almeerse doorzonwoning ontstonden er plannen in haar hoofd om een plek in Almere te laten verrijzen waar
‘wij’ fijn samen konden komen. Als ‘ervaringsdeskundige’ heb ik sinds 2003 zitting binnen het stichtingsbestuur en is het
wonder uiteindelijk geschiedt: Parkhuys Almere is een feit!
Dit boek is een vertelling over de belevenissen van een hele normale Nederlandse burger die ten gevolge van een ziekte is
overgeleverd aan de medische wereld. Ik weet het, ‘overgegeven’ klinkt niet erg vriendelijk maar toch is dat de realiteit.
Hoe dit komt? Door een samenhang van faktoren die wij allemaal kennen. Artsen hebben of nemen te weinig tijd voor je.
Verpleegkundigen weten niet wat ze doen. Afspraken worden niet nagekomen, medicijnen kloppen niet, informatie wordt niet
gegeven. Echt ziek zijn is een lijdensweg, beter worden soms nog erger.
Patiënten zijn mensen die op hun kwetsbaarst zijn. Het zijn geen ‘gevallen’, geen ‘nummers’, het zijn individuele mensen
die maximaal begeleid moeten in hun strijd. Een onvriendelijke of onpersoonlijke arts heeft niets met tijd- of geldgebrek te maken.
Al heeft hij of zij al honderd keer vakbekwaam in een lichaam gesneden, dit soort gedrag maakt hem of haar ongeschikt
voor het werk. De afstand tussen het medische circuit en de patiënt is groot. Dit wil niet zeggen dat ik geen goede
mensen ben tegen gekomen. Mijn oncoloog was fantastisch en ook bij de verpleging liepen er sterren rond maar zelfs bij
deze mensen is het diepe infiltreren in hun afgeschermde wereld merkbaar. Het belangrijkste van deze mensen was dat ze
open stonden voor mij, voor mijn gedachten en beslissingen waar ik toch ook wel voor moest vechten. Dat maakte mij
misschien iets minder dan een hele normale Nederlandse burger. Dat heb ik ook ervaren als mijn geluk. Dat geluk zit niet
in iedereen en daarvoor moeten er plaatsen zijn als ons Parkhuys. Parkhuys kan de balans bieden die iemand net iets sterker
kan maken om de juiste weg te vinden in de medische wereld. Er zijn meer huizen in Nederland met een functie als Parkhuys.
Het is geen vervanging voor wat dan ook. Het Flevoziekenhuis en Parkhuys zijn als Jip en Janneke, ze kunnen best zonder
elkaar maar samen zijn ze zoveel leuker……
Ik stop ermee. 13 hoofdstukken!!! Meer dan zat. Geen idee wat er met dit verhaal gaat gebeuren.
Misschien wordt het wel een boekje. Zou mooi zijn. Opbrengst voor Parkhuys. Wat een ideaal!!
Vooralsnog, bedankt voor het lezen.
Wie weet, tot ziens.
Gegroet
Ikke.