Wat een fans?.. Wat een fans?..'Wat een kankerzootje'.
Ik draai mij om en kijk in het gezicht van een veel te dikke rode kop op een nog veel dikker lijf. Zijn ogen stralen teleurstelling uit terwijl hij met een lege verdrietige blik kijkt naar het grote groene vlak beneden ons. Alsof de rest van zijn 'collega's' zijn stelling hebben gehoord wordt een massaal samenzang aangevangen: 'hij is een kankerhond...hij is een kankerhond...hij is een kankerhond...hij is een kankerhond.' (melodie: hij is een hondelul) Even dacht ik dat mijn achterbuurman het over mij had maar een hond, nee daar lijk ik toch echt niet op. Een kale kop, verstopt onder een klein wollen petje, een mager mannetje wat met gemak door een brievenbus past, dat ben ik wel. Maar een hond??? Ze zingen niet voor mij maar voor Mark van Bommel. De PSV'er die met een schandalige overtreding één van onze vrienden van Feijenoord probeert onder de groene zoden te krijgen. De scheidsrechter trekt geel, tot ongenoegen van mijn collega's op de tribune, 'het had rood moeten zijn, de eikel!!' en de kermende Feijenoorder wordt door een stel verzorgers weer op de been geholpen.
Ik zit op de tribune in de Kuip. In het vak van de 'harde kern'. Een unieke ervaring. Voor dit stoeltje heb je een seizoenkaart nodig van 'onze club' en die heb ik niet. Maar Arie wel. Arie is een superkerel die getrouwd is met mijn nicht Gina. Gina en Arie steunen mij in mijn wedstrijd. Tegen een ziekte. Kanker. Een kankerziekte dus. Zo zou mijn achterbuurman dat noemen. Kanker is een ziekte en een scheldwoord. Zeker op de tribunes bij Feijenoord - PSV. Stoor ik mij hieraan? Is dit respectloos? Dat zij, alles waar zij het niet mee eens zijn kanker-dit en kanker-dat noemen. Eerlijk gezegd: niet echt. Ik vind het ook. Kanker is een kankerziekte. Door die kankerziekte kon ik nauwelijks het stadion bereiken. Moest ik om de honderd meter stoppen om uit te rusten, was ik bang om in de nek van mijn overbuurman te kotsen, en wist ik niet eens zeker of ik de volle 90 minuten van mijn helden kon gaan genieten. Maar...dat is gelukt. Ik werd gesteund, geliefd en vertroeteld. Was er helemaal bij. Nam maar een half stoeltje in beslag maar ik leefde!!! Dankzij Arie en Gina. En die scheidsrechter? Hij was niet kaal, niet mager, niet zwak maar eigenlijk was hij wel een k... Nee, dat mag ik niet meer zeggen. Hij was een stoute man.
Oh ja, Pierre, bedankt voor de 3 -2. Het maakte mijn dag een droom.
Tot de volgende keer,
Huub.